Güne hiçbir belirgin neden yokken ağır bir hisle başlamak, etrafınızda her şey yolundayken bile içinizde bir boşluk taşımak… “Gerçekten görünür bir sebebim yokken neden mutlu olamıyorum?” sorusu, pek çoğumuzun zaman zaman kendine sorduğu ama paylaşmaktan çekindiği bir duygudur.
Özellikle yoğun kaygılarla boğuştuğumuzda ya da kendimizi duygusal olarak tükenmiş hissettiğimizde, bu mutsuzluk daha da derinleşebilir. Oysa psikolojik açıdan bakıldığında bu durum düzeltilmesi gereken bir “arıza” değil; zihninizin ve bedeninizin size gönderdiği bir sinyaldir.

Bu Hissin Arkasında Ne Olabilir?

* Duygusal Bir Haberci: Bedenimiz bir yerimiz ağrıdığında nasıl tepki veriyorsa, mutsuzluk da duygusal dünyamızın alarm sistemidir. İhmal ettiğiniz ihtiyaçları, ertelediğiniz kararları, fazla yüklenen sorumlulukları veya koyamadığınız sınırları haber veriyor olabilir.

* Kaygı ve Zihinsel Yorgunluk: Sürekli geleceği kontrol etmeye çalışmak, her olasılığı düşünmek ve içsel bir tetikte olma hali (kaygı), zamanla duygusal depolarınızı boşaltır. Zihnin yorulduğunda, geriye genellikle sebepsiz bir çökkünlük ve isteksizlik kalır.

* “Her Zaman Mutlu Olmalıyım” Baskısı: Etrafımızda veya sosyal medyada sürekli neşeli olunması gerektiğine dair görünmez bir baskı var. Oysa insan zihni sürekli yüksek bir hazda kalmaya programlı değildir. Hüzün, durgunluk ve eylemsizlikte neşe kadar doğaldır.

* Karşılanmayan Temel İhtiyaçlar: Hayatınız dışardan ne kadar düzenli görünürse görünsün; anlaşılma, güvende hissetme, dinleme veya kendi hayatınız üzerinde söz sahibi olma gibi temel ihtiyaçlar karşılanmıyorsa içsel bir huzursuzluk kaçınılmazdır.

Şu An Ne Yapabilirsiniz?

1. Duygularınızla savaşmayı bırakın.
2. Bedensel ihtiyaçlarınıza dönün.
3.Kendinize eleştirmen değil, dost olun.

Unutmayın: Mutsuz hissetmeniz kişisel bir başarısızlık değildir. Bazen sadece durmanız, nefes almanız ve kendinize kulak vermeniz gerektiğinin işaretidir.

Klinik Psikolog Hicran Akçay